Gjykimi i Islamit për 8 marsin, “festën e nënës”.

Dëgjova atë që kishte shpërndarë gazeta “En-Nedueh” në numrin e saj me datë 30/11/1384 hixhri, me titull: “Nderimi i nënës . . . dhe nderimi i familjes” dhe vura re se autori kishte marrë disa gjëra nga gjërat që i kanë shpikur perëndimorët, të cilët kanë veçuar një ditë prej vitit për të festuar për nënën. Dhe përmendi diçka që e kanë anashkaluar atë mendimtarët të cilët e kanë shpikur këtë festë e cila është: gjendja e fëmijëve të cilët nuk e kanë nënën e tyre, mjerimin e tyre dhe mërzitjen kur shikojnë se si fëmijët e tjerë e festojnë festën e nënës së tyre, ndaj dhe solli si ide që të festonte e gjithë familja dhe e arsyetoi se përse Islami nuk e ka bërë këtë festë; sepse Islami e ka bërë të obligueshme nderimin e nënës dhe mirësjelljen ndaj saj në çdo kohë, ndaj nuk është e nevojshme që të veçohet një ditë e vitit ku të nderohej nëna.

Autori ja qëlloi kur solli këtë arsyetim për Islamin dhe kur tregoi të këqijat që ka ky festim, të këqija që i kanë anashkaluar ata të cilët e kanë shpikur këtë festë, por ai nuk tregoi se në këtë risi ka kundërshtim të qartë ndaj argumenteve që kanë ardhur nga i Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem -, si dhe nuk ka përmendur dëmet, përngjasimin me idhujtarët e mohuesit.

Ndaj dëshiroj që me këtë shkrim të shkurtër t’i tërheq vërejtjen autorit dhe të tjerëve, për gjërat e shpikura që ka kjo festë dhe festat e tjera të ngjashme me të, prej festave që i kanë shpikur armiqtë e Islamit dhe ata që nuk kanë njohuri rreth tij, derisa e prishën imazhin e tij dhe i larguan njerëzit prej tij. E për shkak të kësaj pati dëme dhe përçarje që i di vetëm Allahu i Lartësuar.

Është vërtetuar në hadithet e sakta nga i Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – se ai ka tërhequr vërejtjen prej risive në fe, si dhe prej përngjasimit me armiqtë e Allahut prej çifutëve, të krishterëve dhe armiqve të tjerë prej idhujtarëve.

I dërguari i Allahut –salallahu alejhi ue selem- ka thënë: “Ai i cili shpik diçka në çështjen tonë e cila nuk është prej saj ajo është e refuzuar” transmeton Buhariu dhe Muslimi, kurse në tekstin e Muslimit: “Ai i cili vepron diçka që nuk është prej çështjes sonë është e refuzuar” kuptimi i kësaj është: se ajo vepër është e refuzuar personit që e shpiku atë.

I Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – thoshte në fjalimin e xhumasë: “ E më pas: Fjala më e mirë është fjala e Allahut, e udhëzimi më i mirë është udhëzimi i Muhamedit – salallahu alejhi ue selem – dhe punët më të këqija janë risitë në fe, e çdo bidat (shpikje në fe) është humbje” transmeton imam Muslimi në sahihun (të saktin) e tij.

Nuk ka dyshim se veçimi i një dite të vitit për të festuar në të nderimin e nënës, apo të familjes, është prej risive të cilat nuk i ka vepruar i Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – e as shokët e tij ndaj të cilëve është kënaqur Allahu, ndaj është e obliguar që mos ta kryejmë atë festim dhe tua tërheqim vërejtjen njerëzve prej tij, e të mjaftohemi me atë që ka lejuar Allahu dhe i Dërguari i Tij.

E përmendëm më parë se autori tha se: “Legjislacioni Islam e ka nderuar nënën dhe ka nxitur për mirësjellje  ndaj saj në çdo kohë”, dhe ai ka thënë të vërtetën për këtë. Është obligim që muslimanët të mjaftohen me atë që ua ka lejuar Allahu atyre prej: mirësjelljes ndaj nënës si dhe ta respektojnë atë, të sillen mirë me të, si dhe t’i binden asaj në çdo kohë, por duhet që të ruhen nga gjërat e shpikura për të cilat Allahu ua ka tërhequr vërejtjen, e të cilat të shpien në përngjasimin me armiqtë e Allahut, duke i pasuar ata e duke konsideruar të mirë atë që ata e konsiderojnë të mirë prej gjerave të shpikura.

Dhe kjo nuk duhet të jetë e veçantë vetëm për nënën, sepse Islami e ka obliguar mirësjelljen ndaj të dy prindërve, nderimin e tyre dhe bamirësinë ndaj tyre si dhe mbajtjen e lidhjeve me të gjithë të afërmit. Ai – i Lartësuari – i ka ndaluar fëmijët që të tregojnë mosbindje ndaj tyre, apo t’i shkëpusin lidhjet me të afërmit e tyre. Por i ka dhënë nënës më shumë vëmendje dhe mirësjellje, sepse kujdesi i saj me fëmijën është më i madh si dhe ajo ka më shumë mundim në barrën e tij, gji-dhënien dhe edukimin e tij.

Allahu i Lartësuar thotë: “Zoti yt ka dhënë urdhër të prerë që të mos adhuroni tjetër pos Tij dhe të silleni mirë me prindërit” (Isra: 23).

Po ashtu ka thënë: “Ne njeriun e kemi urdhëruar për (sjellje të mira ndaj) prindit të vet, sepse nëna e vet atë e barti me mund pas mundi dhe pas dy viteve ia ndau gjirin. (E porositëm) Të jesh mirënjohës ndaj Meje dhe ndaj dy prindërve tu, sepse vetëm tek Unë është kthimi juaj” (Lukman: 14).

Gjithashtu ka thënë: “A pritet prej jush (hipokritëve) që nëse merrni sundimin (ose zmbrapseni prej fesë islame) të bëni trazira në tokë dhe të ndërprisni lidhjet farefisnore? Të tillët janë ata që All-llahu i mallkoi, i bëri të shurdhët dhe ua verboi të parit e tyre” (Muhamed: 22-23).

Si dhe është vërtetuar nga i Dërguari i Allahut – lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të – se ka thënë:
“A t’ju tregoj për gjynahet më të mëdha?!” i thanë: Gjithsesi o i Dërguari i Allahut. Tha: “T’i bësh shok Allahut dhe mos tu bindesh prindërve”, ai ishte i mbështetur dhe u drejtua dhe tha: “Si dhe dëshmia e rrejshme dhe shpifja”.

Një person e pyeti të Dërguarin e Allahut – salallahu alejhi ue selem – dhe i tha: O i Dërguari i Allahut, cili prej njerëzve ka më shumë përparësi që të kujdesem për të? Tha: “Nëna jote” tha: Po pas saj? Tha: “Nëna jote” tha: Po pas saj? Tha: “Nëna jote” tha: Po pas saj? Tha: “Babai yt, e më pas njerëzit që ke më afër e pastaj ata që vijnë pas tyre (në afërsi farefisnore)”.

I Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – ka thënë: “Nuk hyn në Xhenet ai i cili i shkëput lidhjet me të afërmit e tij”.

Është saktësuar se ai – salallahu alejhi ue selem – ka thënë: “Ai i cili dëshiron që t’i shtohet risku i tij dhe t’i shtohet jeta e tij le t’i vizitojë të afërmit e tij”.

Argumentet nga fjala e Allahut dhe hadithet e të Dërguarit – salallahu alejhi ue selem – që tregojnë për mirësjelljen ndaj prindërve dhe mbajtjen e lidhjeve me të afërmit janë të shumta dhe të njohura, dhe ato që përmendëm janë të mjaftueshme. Ai i cili i mediton këto argumente, shikon qartë se është e obligueshme nderimi i prindërve dhe mirësjellja ndaj tyre, si dhe ndaj të afërmve të tjerë.

Këto argumente gjithashtu tregojnë se mosbindja ndaj prindërve dhe prerja e lidhjeve me të afërmit, janë nga cilësitë e ulëta dhe nga gjynahet e mëdha, të cilat e bëjnë të obligueshme dënimin e Zjarrit dhe sjellin zemërimin e Allahut ndaj atyre që i shkelin ato. E lusim Allahun të na ruajë prej kësaj.
Kjo është më e rëndësishme se ajo që kanë shpikur perëndimorët në festimin e një dite të vitit në nderim të nënës, dhe mospërfillja e saj gjatë gjithë vitit, si dhe ata e kanë anashkaluar mirësjelljen ndaj babait dhe të afërmve.
Një njeriu të mençur nuk mund t’i fshihet dëmi i madh që vjen prej kësaj, duke qenë se kjo është edhe në kundërshtim me fenë e Allahut si dhe të çon në atë që i Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – ka tërhequr vërejtjen prej saj.

Të njëjtin gjykim kanë edhe festat e tjera të shpikura që i veprojnë shumë prej njerëzve si: festimi i ditëlindjeve,festës së pavarësisë, apo marrjes së detyrës si kryetar apo mbret dhe festat e ngjashme me to. Të gjitha këto janë të shpikura dhe njerëzit kanë imituar në to armiqtë e Allahut dhe e kanë lënë pas shpine, ligjin e pastër të Allahut i cili ndalon nga këto gjëra.

Kështu është vërtetuar hadithi i saktë i Pejgamberit – salallahu alejhi ue selem – që thotë: “Do të pasoni traditat (zakonet) e atyre që kanë qenë para jush, pëllëmbë për pëllëmbë derisa, nëse ata hyjnë në folenë e hardhucës edhe ju do të hyni” i thanë: O i Dërguari i Allahut, të çifutëve dhe të krishterëve? Tha: “Po të kujt tjetër”?! E në një transmetim tjetër: “Do të ndjekë umeti im rrugën e popujve që ishin para tyre, pëllëmbë pas pëllëmbe dhe pash pas pashi” i thanë: O i Dërguari i Allahut, të persianëve dhe romakëve? Tha: “Po të kujt tjetër”?! Kuptimi është: e kush mund të jenë veç tyre?!

Ajo që na ka paralajmëruar i Dërguari i Allahut – salallahu alejhi ue selem – po ndodh, në pasimin që po i bën umeti ynë – përveç atyre që i ka mëshiruar Allahu – rrugën e atyre që ishin para tij, prej çifutëve, të krishterëve, zjarrputistëve dhe të tjerëve prej pabesimtarëve, në shumë prej sjelljeve dhe veprave (zakoneve) të tyre, derisa po çon në zbehjen e Islamit.  Dhe (ka arritur puna deri aty, sa) metoda e mohuesve në sjellje dhe vepra, – tek shumë njerëz – shikohet si më e mirë se edukata që ka sjellë Islami. Kështu që e mira u bë e keqe dhe e keqja e mirë, suneti bidat dhe bidati sunet, tek shumica e njerëzve; dhe shkaku i kësaj është injoranca dhe mos impenjimi me atë që ka ardhur Islami prej sjelljeve të larta, punëve të mira e të drejta. Të Allahut jemi dhe tek Ai do të kthehemi! (Shprehje dëshpërimi, që thuhet në raste të fatkeqësive)

E lus Allahun që tu japë sukses muslimanëve që ta kuptojnë fenë, si dhe tua përmirësojë punët dhe gjendjen e tyre, t’i udhëzojë udhëheqësit e tyre si dhe tu japë sukses dijetarëve dhe shkrimtarëve në mënyrë që të përhapin të mirat e fesë sonë si dhe të tërheqin vërejtjen nga risitë dhe bidatet të cilat e prishën imazhin e fesë, dhe të cilat bëhen shkak që njerëzit të largohen prej saj. Vërtetë Ai është i Plotfuqishëm për gjithçka.

Paqja dhe lavdërimi i Allahut qofshin mbi robin e Tij dhe të Dërguarin e Tij Muhamedin, familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që e pasojnë rrugën e tyre deri në Ditën e Gjykimit.

Abdulaziz ibn Abdullah ibn Baz (Ish myftiu i përgjithshëm i Arabisë Saudite, Allahu e mëshiroftë)

Përktheu: Ylli Rama.

Marrë nga: http://www.binbaz.org.sa/mat/8284

Read More

Xhamitë, vlera, mirësitë dhe lutjet që praktikohen

POSTED ON FEBRUARY 29, 2016 BY UDHA E BESIMTARËVE

Prej gjërave me të cilat Allahu i Madhëruar e ka veçuar umetin e Pejgamberit -alejhi selam- është fakti se ai e ka bërë tokën xhami dhe pastërti.

Transmetohet nga Ebu Dherri se ka thënë: “I thashë, o i dërguar i Allahut, cila xhami është ndërtuar e para në tokë? Ai tha: Xhamia e Qabes. I thashë: Po më pas? Ai më tha: Xhamia e Aksasë. I thashë: Sa ka patur mes tyre? Ai më tha: Dyzetë vjet dhe kudo që të gjejë namazi falu se ajo është xhami”[1].

Mirësia e ndërtimit të tyre

Transmetohet nga Uthmani -radiallahu anhu- se profeti -alejhi selam- ka thënë: “Kush ndlrton një xhami për hir të Allahu, Allahu i ndërton atij një shtëpi në xhenet”[2].

Transmetohet ng Ebu Dherri -radiallahu anhu- se profeti -alejhi selam- ka thënë: “Kush ndërton për hir të Allahut një xhami, qoftë dhe sa një fole zogu, Allahu i ndërton atij një shtëpi në xhenet”[3].

Transmetohet nga Enesi -radiallahu anhu- se ka thënë: “Kush ndërton për hir të Allahut një xhami, të vogël apo të madhe, i ndërton Allahu atij një shtëpi në xhenet”[4].

Mirësia e namazit në xhaminë ku ka më shumë numër njerëzish

Transmetohet nga Ubej bin Keab -radiallahu anhu- se profeti -alejhi selam- ka thënë: “Namazi i burrit me burrin është më i mirë se namazi i tij vetëm, namazi i tij me dy burra është më i mirë se namazi i tij me një burrë dhe sa më shumë të shtohet aq më i dashur është për Allahun”[5].

Transmetohet nga Kabath bin Ushejm El-Lejthi se profeti -alejhi selam- ka thënë: “Namazi i dy burrave ku njëri prej tyre i prin tjetrit, është më i dashur tek Allahu se namazi i tetë vetave secili më vete dhe namazi i katër vetave ku njëri prej tyre u prin tjerëve është më i dashur tek Allahu se namazi i një mijë vetëve secili më vete”[6]

Çfarë thotë njeriu kur del nga shtëpia për në xhami

Transmetohet nga Enes bin Malik se profeti alejhi selam ka thënë: “Nëse del njeriu nga shtëpia e tij dhe thotë: Bismilahi teuekeltu alallahi, la haule ue la kuete ila bilahi, tha: I thuhet atëherë: U udhëzove, u mjaftove, u mbrojte, i drejtohen atij shejtanët, thotë një shejtan tjetër: Çfarë mund të bësh me një burrë që u udhëzua, u mjaftua dhe u ruajt? ”[7].

Transmetohet nga Ummu Selma radia Allahu anha se profeti sala Allahu alejhi ue selam kur dilte nga shtëpia e tij thonte: “Allahumme inij eudhu bike en edile eu udale eu ezile eu uzele eu edhlime eu udhleme eu exhhele eu juxhhele aleje”[8].

Në hadithin e Ibën Abasit radia Allahu anhuma merfuan (që e përcjell nga profeti alejhi selam): “ … thirri muezini ezanin dhe ai doli për namaz duke thënë: Allahumme ixh’al fi kalbi nuran, ue fi lisenij nuran, uexh’al fi sem’ij nuran, uexh’al fi basarij nuran, uexh’al min khalfij nuran, ue min emamij nuran, uexh’al min feukij nuran, ue min tehtij nuran, Allahumme eatinij nuran”[9].

Me sa duket ai e thonte këtë lutje kur shkonte në namazin e sabahut siç e tregon vetë konteksti i hadithit.

Hyrja në xhami me këmbën e djathtë dhe dalja me të majtën

Transmetohet nga Enesi se ai thonte: “Është prej synetit që kur të hysh në xhami të fillosh me të djathtën dhe kur të dalësh të fillosh me të majtën”[10].

Lutjet e hyrjes dhe daljes nga xhamia

Transmetohet nga Ebu Humejd ose Ebu Usejd radia Allahu anhuma se ka thënë: Ka thënë profeti sal Allahu alejhi ue selam: “Nëse ndonjëri nga ju hyn në xhami le të çojë selam profetit alejhi selam, pastaj të thotë: Allahumme ifteh lij ebuebe rahmetike, kur të dalë të thotë: Allahumme inij eseluke min fadlike”[11].

Transmetohet nga Abdullah bin Amër bin El-As nga profeti alejhi selam se ai kur hynte në xhami thonte: “Eudhu bilahil adhim ue biuxhhihil kerim ue sultanihil kadim mine shejtani raxhim”[12].

Transmetohet nga Fatime El-Kubra se ka thënë: “Profeti alejhi selam kur hynte në xhami çonte salavate dhe selame mbi Muhamedin alejhi selam dhe thonte: Rabigfirlij dhunubij  uefteh lij ebuabe rahmetike dhe kur dilte çonte salavate dhe selame mbi Muhamedin dhe thonte: Rabigfirlij dhunubij uefteh lij ebuabe fadlike”[13].

Mirësia e ecjes për në xhami

Transmetohet nga Ebu Hurejra nga profeti alejhi selam se ka thënë: “Kush shkon në xhami dhe kthehet i ka përgatitur atij Allahu vendin në xhenet, sa herë që shkon apo kthehet”[14].

Pëlqimi i ecjes për në xhami me qetësi 

Transmetohet nga Ebu Hurejra radia Allahu anhu se ka thënë: “Kam dëgjuar profetin alejhi selam duke thënë: Kur të thirret për namaz mos ejani me nxitim por ejani duke ecur me qetësi dhe dinjitet, çfarë të kapni faleni dhe çfarë tju ikë plotësojeni”[15].

Po nga ai (transmetohet) se ka thënë: “Kur të dëgjoni ikametin ecni për në namaz me qetësi dhe dinjitet dhe mos nxitoni, çfarë të kapni faleni dhe çfarë tju ikë plotësojeni”[16].

Përshëndetja e xhamisë

Transmetohet nga Ebu Katade se profeti sala Allahu alejhi ue selam ka thënë: “Kur të hyjë ndonjëri prej jush në xhami të falë dy rekate para se të ulet”[17].

Enciklopedia e thjeshtuar e fikhut

Autor Husejn el Auajsheh (Allahu e ruajtë)

Përktheu Teuta Xeka

[1] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[2]E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[3] E transmeton Bezari, Ibën Hibani, Tabarani dhe e saktëson shejh Albani.

[4] E transmeton Tirmidhiu dhe e saktëson shejh Albani.

[5] E transmeton Ebu Daudi dhe e saktëson shejh Albani.

[6]E transmeton Buhariu jashtë Sahihut dhe e saktëson shejh Albani.

[7] E transmeton Ebu Daudi dhe e saktëson shejh Albani.

[8] E transmeton Ahmedi, Tirmidhiu, Nesaiu. Tirmidhiu ka thënë se është hasen sahih dhe e ka saktësuar shejh Albani.

[9] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[10] E transmeton Hakimi në “El-Mustedrak” dhe ka thënë: Është i saktë sipas kushtit të Muslimit, me të është pajtuar edhe Dhehebiu. E saktëson shejh Albani.

[11] E transmeton Ebu Daudi e të tjerë dhe e saktëson shejh Albani. Hadithi është dhe në sahihun e Muslimit, pa përmendur selamin mbi profetin alejhi selam.

[12] E transmeton Ebu Daudi dhe e saktëson shejh Albani.

[13] E transmeton tirmidhiu dhe e saktëson shejh Albani.

[14] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[15] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[16] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

[17] E transmeton Buhariu dhe Muslimi.

Read More

7 – Shenjat e Zotit (Feja e vërtetë e Zotit)

Gjatë gjithë jetës së tij, nga fëmijëria deri në vdekje, njeriut i shfaqen shenjat e Zotit të vetëm dhe të vërtetë derisa t’i bëhet e qartë se ekziston vetëm një Zot i vërtetë (Allah). Zoti thotë në Kur’an:

“Ne do t’u bëjmë atyre të mundshme të shohin argumentet Tona në horizonte dhe në veten e tyre derisa t’u bëhet e qartë se ai (Kurani) është i vërtetë.” (Fussilet, 53).

Në vijim po japim një shembull të shenjave të Zotit për t’ia bërë të qartë një njeriu gabimin e adhurimit të idhullit.

Në rajonin juglindor të xhunglës amazonike në Brazil, në Amerikën e Jugut, një fis primitiv ngriti një kasolle për të vendosur idhullin e tyre kryesor, që quhej Skuatç, i cili përfaqësonte Zotin suprem të të gjithë krijimit. Të nesërmen një djalosh hyri në kasolle për të nderuar zotin dhe ndërsa ishte në sexhde, e cila i ishte mësuar nga Krijuesi dhe

Furnizuesi i tij, një qen plak i zgjebosur e plot pleshta u përvodh në kasolle. Djaloshi ngriti kokën pikërisht në momentin kur qeni ngriti këmbën e tij dhe urinoi mbi idhullin. I tërbuar djaloshi e përzuri qenin nga aty. Kur zemërimi iu shua, e kuptoi se idhulli
nuk mund të ishte Zot i Universit. Sado e çuditshme të duket, urinimi i qenit mbi idhull ishte një shenjë prej Zotit për djaloshin. Kjo shenjë përmbante mesazhin hyjnor se ai po adhuronte diçka të rreme. Si përfundim, këtij njeriu iu dha një zgjedhje: ose të kërkonte Zotin e vërtetë, ose të vazhdonte në gabim.

Allahu përmend në Kur’an kërkimin e Pejgamberit Ibrahim për Zotin si një shembull se si ata që i ndjekin shenjat e Tij do të udhëzohen drejt:

“Edhe kështu Ibrahimit ia mundësuam t’i shohë madhësitë e qiejve e të tokës për t’u bërë edhe më i bindur.
E kur atë e mbuloi nata, ai pa një yll e tha: “Ky është Zoti im!” E kur u zhduk ai (perëndoi), tha: “Unë nuk i dua ata që humben.” Kur e pa hënën të porsalindur tha: “Ky është Zoti im!” E kur perëndoi ajo, tha: “Nëse Zoti im nuk më udhëzon, unë do të jem prej njerëzve të humbur!” Kur e pa diellin të lindur tha: “Ky është Zoti im, ky është i madh!” E kur ai perëndoi, tha: “O populli im, unë jam i pastër nga ajo që ju i shoqëroni!” Unë me veten time i drejtohem Atij që krijoi qiejt dhe tokën, larg besimeve të tjera; unë nuk jam prej atyre që i përshkruajnë shok!” (En’amë, 75¬79).

Siç u përmend edhe më herët, Pejgamberët janë dërguar në çdo komb dhe fis për të mbështetur (fuqizuar) besimin natyror njerëzor në Zot dhe prirjen e lindur të tij për ta adhuruar si dhe për të riforcuar të vërtetën hyjnore në shenjat e përditshme të shfaqura nga Zoti. Edhe pse një pjesë e mirë e mësimeve të Pejgamberëve u shtrembëruan, pjesë të caktuara që tregojnë mesazhet e frymëzuara nga Zotin kanë mbetur të paprekura dhe kanë shërbyer për të udhëhequr njerëzimin në zgjedhjen mes së drejtës dhe së gabuarës. Ndikimi i mesazheve të frymëzuara nga Zoti në kohëra mund të shihet në “Dhjetë Urdhëresat” e Tevratit të fesë judaike, të cilat më pas u adoptuan nga mësimet e Krishterimit, gjithashtu edhe ekzistenca e ligjeve kundër vrasjes, vjedhjes dhe e tradhtisë bashkëshortore në shumicën e shoqërive anembanë botës moderne dhe antike.

Si pasojë e shenjave të Zotit për njerëzimin, të kombinuara me Shpalljen e Tij nëpër kohëra nëpërmjet Pejgamberëve të Tij, i tërë njerëzimi ka pasur shansin të njohë Zotin e vetëm dhe të vërtetë.

Rrjedhimisht, çdo shpirt do të mbajë përgjegjësi për besimin e tij në Zot dhe pranimin e fesë së vërtetë të Zotit, pra Islamin, që do të thotë nënshtrim i plotë ndaj vullnetit të Allahut.

Pjesë e shkëputur nga libërthi “Feja e vërtetë e Zotit” të autorit Dr. Bilal Philips

Read More

Historia e Muhamedit dhe Kuranit

Kapitulli një

Historia e Muhamedit dhe Kuranit

Fëmijëria tragjike

Jeta e hershme e Muhamedit në Gadishullin arabik është një ngjarje e tragjedisë dhe e përpjekjeve të shumta. Ai qe lindur në vitin 570 m.K. Babai i tij, Abd-Allahu, vdiq para se të lindte. Allahu ishte pjesë e emrit të babait të tij sepse ky ishte emri i hyjnisë kryesore të klanit të tij. Eminja, nëna e Muhamedit, ndoqi një zakon të vjetër arab duke ia dhënë foshnjën një gruaje beduinase për ta ushqyer për një periudhë të gjatë. Kur ai ishte gjashtë vjeç, nëna e tij vdiq. Të ishe jetim në Mekën e shekullit të gjashtë qe një situatë e pikëlluar. Abu-Talibi, kreu i klanit të varfëruar Hashim nga fisi Kurejsh ishte xhaxhai i tij, të cilit i ishte besuar djali. Ai u rrit në një mjedis të konflikteve të dhunshme në mes të individëve dhe fiseve.

Martesa e shkatërruar nga vdekja

Një nga mënyrat një person në pozitën e Muhamedit do të mund të fitonte pasuri dhe fuqi ishte për t’u martuar me një grua të tillë. Një grua tregtare dyzet vjeçare e quajtur Hatixhe vendosi ta martohej me Muhamedin njëzet-e-pesë vjeçar nëse do ta dëshmonte veten përgjegjës duke vepruar si agjent në karvanët e saj për në Siri. Ajo ishte e martuar dy herë më pare. Deri në vdekjen e saj, Hatixhja ishte gruaja e vetme e Muhamedit. Ata rritën katër vajza sepse dy djemtë e tyre vdiqën si foshnje. Përkundër gruas së tij me ndikim, Muhamedi përpiqej të fitonte respekt nga tregtarët Mekas të cilët e përjashtuan atë nga rrethi i tyre i brendshëm. Është e mundshme që kjo gjë ishte një faktor që e drejtoi atë në kërkim të ndihmës shpirtërore.

Kërkimi religjioz

Muhamedi e perceptoi jetën religjioze arabe më tepër trazuese se sa ndihmëse. Të krishterët e perandorive Romake dhe Bizantine dominonin shumicën e botës dhe kishin fituar të konvertuar në Arabi. Edhe kushëriri i Hatixhes, Varaqa, qe bërë i krishterë. Në gadishullin arabik kishte po ashtu edhe fise të pasura hebraike, ndonëse religjioni kryesor i vendit dhe besimi i fisit të Muhamedit ishte adhurimi i idhujve.

Meka ishte qendra e këtij religjioni politeist të cilit Muhamedi i takonte. Këta paganë luteshin duke u kthyer nga Meka. Ata udhëtonin në Mekë për pelegrinazhe vjetore. Ata do të hynin në një arenë (Mesxhid) ku do të silleshin përreth një ndërtese antike nga guri i lartë rreth 14 m, i gjerë 10m dhe i gjatë 15m, e quajtur Qabja, e cila ishte e mbushur me idhuj. Guri i zi mund të shihej jashtë Qabesë si një gur themeli. Guri apo meteori puthej në shenjë nderimi. Rreth 1 milje larg Qabesë, në Vadi Mina, pelegrinët hidhnin gurrë në shtyllën e cila përfaqësonte djallin. Ata besonin në muajin lunar të agjërimit dhe dhënies lëmoshë ndaj të varfërve.

Kur Muhamedi zuri kontrollin mbi Mekën, ai i shkatërroi të gjitha idhujt brenda Qabesë, përveç gurit të zi të respektueshëm. Sidoqoftë, ai ruajti çdo njërën nga këto praktika pagane dhe sot ato përbëjnë një pjesë domethënëse të ritualeve monoteiste islamike. Kjo me siguri mundësoi që konvertimi të ishte më i lehtë për njerëzit në ditët e Muhamedit. Shumë nga myslimanët e sotëm, edhe pse kanë vështirësi në të ndjekurit e këtyre ritualeve dhe në anën tjetër duke mbajtur ritmin në një shoqëri me teknologji të lartë. Shumica e myslimanëve po ashtu jetojnë larg Arabisë Saudite ku duhet të shkojnë për pelegrinazh, e cila bëhet barrë e madhe financiare për ta.

Kurani

Situata dëshpëruese e Muhamedit arriti kulmin në shpalljen e përvojave shpirtërore. Për arsye të tij, Muhamedi filloi të meditonte në shpella të shkretëtirës. Ai pohonte që gjatë momenteve të tilla ai qe vizituar nga një qenie shpirtërore e cila e urdhëroi atë të recitonte disa fjali. Më vonë, Muhamedi besoi që ishte i demonizuar dhe bëri përpjekje vetëvrasëse por pastaj sërish pohoi të ishte i shpëtuar nga një shfaqje tjetër shpirtërore, e cila e siguroi atë rreth profetësisë së tij.

Bazuar në historinë myslimane, Muhamedi vazhdoi të pranonte mesazhe. Ai i recitonte ato ndjekësve të tij të cilët i shkruanin në çfarëdo objekti të mundshëm si gurë apo eshtra. Këto mesazhe vinin ndërkohë që Muhamedi kishte episode të cilat dukeshin të ishin konvulsione. Në vazhdën e këtyre fjalëve magjike, Muhamedi fliste sikur Allahu të ishte duke folur në vend të tij. Ai pohonte që udhëzuesi i tij shpirtëror, të cilin më vonë e identifikoi si engjëlli Gabriel, drejtonte mesazhet nëpërmjet zbulesave të tij poetike. Kurani e bën të qartë që shumica e të krishterëve dhe hebrenjve të kohës së tij besonin se sjellja e tij ishte e një të çmenduri apo e një të demonizuari. Në fillim këto thënie qenë të shkurtra, por më vonë në jetën e tij ato u bënë mjaft të gjata.

Dekada e mohimit

Kurani ka një kualitet të caktuar poetik, gjë të cilën myslimanët e besojnë të jetë mrekullisht e bukur. Megjithatë, shumica dërrmuese e bashkëkohësve të Muhamedit nuk besonin që vargjet e Muhamedit ishin të jashtëzakonshme meqë gadishulli arabik ishte i famshëm për poetë të shumtë dhe parashikues mistik. Ky fakt është dëshmuar edhe në Kuran vetë.

Mënjanë stilit të shkruar, përmbajtja e mesazhit qe ofenduese për adhuruesit e idhujve në Mekë. Muhamedi recitonte vargje që shpallnin Allahun të ishte një dhe i vetmi hyjni. Mesazhi i tij dënonte adhurimin e idhujve, mbi të cilin bazohej ekonomia mekase.

Si rrjedhojë, Muhamedi fitoi shumë pak ndjekës në dhjetë vitet e para të profetësisë së tij të vetë-shpallur. Madje edhe fisi i tij u kthye kundër tij, gjë që ishte e padëgjuar në një kohë kur besnikëria ndaj klanit ishte bazamenti i kulturës.

Ndërsa Muhamedi kërkoi të transferonte lëvizjen e tij në një qytet që quhej At-Taif, udhëheqësit përfunduan negociatat me një kundërshti aq të fortë sa që inkurajuan banorët e komunitetit të hidhnin gurë në Muhamedin deri sa ai tërhiqej.

Lufta e shenjtë

Mekasit thurnin kurthe për t’ia marrë jetën Muhamedit andaj rilokimi në një vend tjetër qe i domosdoshëm. Negociatat me qytetin e Medinës kaluan shumë më mire se ato në At-Taif. Medina qe një qendër e përparuar bujqësore që vuante nga grindjet fisnore. Disa në Medinë shpresuan që prezenca e myslimanëve do t’i sillte një kuptim shpirtëror paqes dhe Muhamedi u ftua të vinte si arbitër i mosmarrëveshjeve. Pikërisht para se mekasit u përpoqën të ekzekutonin planin e tyre të vrisnin Muhamedin, ai dhe grupi i tij i vogël prej besimtarësh ikën për në Medinë ku komuniteti i besimtarëve të tij filloi të rritej në fuqi dhe ndikim. Dita e parë e lëvizjes së tij ishte 1 korrik, 622, m.K. Myslimanët e theksojnë këtë date si ditën e parë të kalendarit islamik.

Shpejt pas shpërnguljes, religjioni islamik u kthye në dhunë si mënyrë e sjelljes me armiqtë e tyre. Muhamedi i shpalli vargjet që i lejonin myslimanët të luftonin për Islamin. Ata filluan duke i shënjuar mekasit. Myslimanët i sulmonin karvanët në emër të Allahut, e cila përfundimisht çoi në beteja zyrtare në mes tyre dhe forcave të armatosura të Mekës. Lufta u zgjerua për të përfshirë edhe ata që përkrahnin Mekën. Myslimanët filluar të fitonin pasuri me anë të fitimeve nga lufta.

Myslimanët përjetonin suksese. Fakti që ata tashmë ishin forcë ushtarake i unifikoi radhët e tyre dhe zmadhoi anëtarësimin. Ndikimi i myslimanëve mbi fiset e Medinës rritej përderisa armiqtë e tyre filluan t’u frikësoheshin atyre.

Për shembull, në Medinë kishte tre fise hebraike. Që të tre fiset mohuan Muhamedin si profet të vërtet në traditën e profetëve biblikë. Kjo duket që ka qenë një zhgënjim i madh për Muhamedin meqenëse Kurani pohon të jetë një vazhdimësi e Biblës. Nuk ka evidencë që ata ndërmorën veprime ushtarake kundër myslimanëve, porse Muhamedi i sulmonte fiset veçmas. Dy të parat, Benu Kejnuka dhe fisi Nadir, qenë detyruar të mërgonin. Forcat islamike konfiskuan shtëpitë e tyre, tokat dhe kopshtet e pasura. I fundit nga këto fise hebraike ishte Benu Kurejza. Forcat e Muhamedit i rrethuan Benu Kurejzët. Rrethimi ishte një sukses. Pas dorëzimit të të gjitha armëve të tyre ata pranuan një dekret që ishte i ashpër qoftë edhe për atë kohë. Myslimanët ekzekutuan të gjithë meshkujt hebrenj, diku në mes 600 dhe 900 ndërsa gratë dhe fëmijët e tyre u bënë skllevër të pushtuesve myslimanë apo qenë shitur. Muhamedi ishte përgjegjës rreth shpërndarjes së pasurisë së tyre. Muhamedi po ashtu mori një nga të vejat e tyre, Rajhanën, burri i së cilës sapo ishte ekzekutuar, për të qenë konkubina e tij.

Ushtarët e Mekës u takuan me forcat myslimane në betejat e Bedrit dhe Uhudit. Në betejën e Uhudit në vitin 625 m.K, Muhamedi personalisht ishte lënduar në kokë aq seriozisht sa gabimisht doli një zë që thoshte se ai kishte vdekur. Beteja ishte një barazim, por për myslimanët të ballafaqoheshin me mekasit dhe të mbijetonin pas të gjithave ishte, në një kuptim, një lloj i fitores.

Përfundimisht, forcat myslimane u forcuan mjaftë sa që Meka ra në pajtim për një marrëveshje paqësore me Muhamedin, e njohur si marrëveshja e “Al-Hudejbija” në mars të vitit 628. Sipas marrëveshjes duhej të ekzistonte paqe e siguruar për dhjetë vjet. Gabimi i mekasve në këtë marrëveshje ishte që i lejuan lirinë Muhamedit të sulmonte fiset fqinje të cilat nuk ishin të mbrojtur nga armëpushimi. Muhamedi po ashtu i lejoi sulmet të vazhdonin mbi karvanët mekase nga grupet të cilat sipas tij nuk ishin anëtarë të forcave të tij. Ata supozohej që vepronin përtej kontrollit të Muhamedit.

Marrëveshja qe thyer vetëm dy vjet pas ratifikimit. Ekzistojnë arsye të ndryshme rreth faktit se si armëpushimi qe mbaruar, por përfundimi është histori. Muhamedi pohoi që Marrëveshja Paqësore Al-Hudejbija ishte thyer nga mekasit. Forcat e tij islamike invaduan dhe pushtuan Mekën në janar të vitit 630.

Pas vdekjes së Muhamedit, fitoret ushtarake islamike në Afrikën veriore, Evropë dhe në Lindjen e Mesme me siguri i shtuan përhapjes së religjionit siç bëri tregtia ndërkombëtare me vendet aziatike. Përdorimi i forcës nga ana e myslimanëve kundër armiqve të tyre, si pjesë e detyrës së tyre religjioze e njohur si “xhihad” apo “lufta e shenjtë”, është edhe më tej gjerësisht e praktikuar përreth mbarë botës në mileniumin e ri për vetë-mbrojtje dhe për të zgjeruar fuqinë dhe ndikimin islamik. Pyetja me të cilën myslimanët ballafaqohen është si dhe kur xhihadi duhet vënë në praktikë.

Suksesi i Muhamedit

Muhamedi kishte pasuri dhe fuqi të pamasë në vitin e tij të gjashtëdhjetë. Ngritja e dominimit të tij në Medinë dhe fitorja përfundimtare e myslimanëve mbi Mekën i solli Muhamedit kontroll të plotë rreth territorit të zgjeruar. Ai konsiderohej si zëri i Allahut. Ai kontrollonte fatin dhe pronën e atyre që kundërshtonin Islamin. Shumë komuniteteve hebraike dhe krishtere u ishte lejuar një liri adhurimi përderisa i paguanin taksat Muhamedit, i nënshtroheshin tiranisë islamike dhe ndalonin së shpalluri besimin e tyre me qëllim ungjillëzimi.

Respekti që i ishte dhënë atij ishte aq i madh sa edhe në ditët e sotme mendimet e tij rreth rregullave mbi sjelljen, veshjen, zakonet e përditshme madje edhe stili i mjekrës mbahet si shembull për t’u ndjekur në mbarë botën. Mendimet e Muhamedit dhe historia e ngritjes së tij në fuqi janë të përshkruara në shkrime të quajtura “hadithe”. Hadithi nuk është një vëllimesh por më tepër një numër i madh i teksteve të grumbulluara disa qindra vite pas kohës së Muhamedit. Më të respektuarat nga këto është koleksioni i quajtur “Sahih Al-Buhari”. I detajizon rregullat që Muhamedi i dha për jetën e përditshme, mburrjet e akteve heroike të Muhamedit dhe i ofron një myslimani besnik një udhërrëfyes për jetën e përditshme.

Për dikë i cili duhej të dëshmonte veten të denjë për të martuar një të vejë të pasur, Muhamedi tani kishte marrëdhënie të shumta femërore. Pas vdekjes së Hatixhës, Muhamedi kishte përafërsisht gjashtëmbëdhjetë gra plus vajza skllave që ishin zënë në beteja. Në momentin e vdekjes së tij Muhamedi kishte nëntë gra që ende jetonin dhe dy vajza skllave. Dy nga martesat e tij kontroverse ishin martesat me Ajshën dhe Zejnebën. Ajsha i ishte premtuar Muhamedin kur ishte gjashtë vjeçe për t’u futur në lidhje martesore në kohën kur ajo ishte vetëm 9 vjeç atëherë kur luante ende me lojëra. Në atë kohë Muhamedi ishte pesëdhjetë e tre vjeçar. Zejnebja ishte ish gruaja e djalit të tij të adoptuar. Historia myslimane duket e qartë që Zejnebja ishte divorcuar sepse Muhamedi e dëshiroi nusen e djalit të tij.

Kritikat e sjelljes së Muhamedit qenë kundërshtuar shpesh nga shpalljet e vargjeve të Kuranit nga ana e Muhamedit. Në këtë mënyrë, ishte sikur Allahu të mbronte sjelljen e Muhamedit. Vargjet qenë gjithashtu cituar nga Muhamedi për t’i instruktuar gratë e tij dhe publikun gjeneral rreth asaj se si duheshin të silleshin drejt tij. Myslimanët u besonin urdhërimeve të tilla dhe të gjitha vargjeve të cituara nga Muhamedi qenë grumbulluar në tekstin e Kuranit.

Kurani bëhet një Libër

Së shpejti pas vdekjes së Muhamedit, vargjet e tij mbeten të shkruara nëpër gurë, eshtra, lëkurë dhe të fshehura në kujtesën e ndjekësve të tij. Vitet kaluan dhe shumica e tyre, që pohonin të mbanin në mend të tërë Kuranin, qenë mbytur në luftëra. Disa prej gjërave në të cilat u shkruan vargjet ishin dëmtuar apo humbur. Si rezultat, ekspertët me një urgjencë të madhe ndanë atë që kishin mbajtur mend dhe mblodhën vargjet e regjistruara nga të tjerët për të prodhuar Kuranët e parë. Ato qenë kopjuar dhe shpërndarë anembanë komuniteteve islamike.

Myslimanët sot janë të përkushtuar ndaj idesë që ekziston një Kuran origjinal që ishte grumbulluar pa asnjë gabim, lënie anash apo shtesë. Megjithatë, historia islamike dëshmon se mbase katër deri në shtatë versione të ndryshme të Kuranit dolën në shesh. Njëri nga trashëgimtarët e Muhamedit, kalifi Uthman, qe shokuar nga ky fakt. Ai caktoi një komision prej tre njerëzish për të konstruktuar versionin e standardizuar të Kuranit. Pastaj udhëheqësit myslimanë u përpoqën t’i djegin të gjitha versionet e Kuranit (Sahih Buhariu, Vëll.6, fq 479).

Hadithi më i respektuar përshkruan që madje edhe kopja e standardizuar e Uthmanit duhej të korrigjohej. Njëri nga anëtarët e komisionit, Zeidi, tregoi si e kishin kuptuar që një varg mungonte. Ata kërkuan dhe e gjetën nga një njeri i thirrur Kuzaima-bin-Tabit al Ansari. Tradita thotë që pasazhi që ishte shtuar tek versioni i standardizuar gjendet në kapitullin e tridhjetë e tretë, vargu njëzet e tre të Kuranit modern (Sahih Buhariu, vëll.6, fq.479). Edhe me shtimin e këtij pasazhi, ekzistojnë tradita islamike më pas të besueshme që raportojnë se vargje të caktuara janë lënë anash versionit të standardizuar të Uthmanit. Ishte raportuar se Muhamedi recitonte vargje të Kuranit që urdhëronin gurëzimin e kurorëshkelësve (Ibn Ishak, Sirat Resulullah, fq.684). Ky mësim nuk gjendet sot në Kuran.

Mundësia e humbjes së vargjeve që urdhëron gurëzimin e kurorëshkelësve, përkrahet edhe nga praktika islamike. Që nga themelimi i Islamit, kurorëshkelësit janë gurëzuar çdo herë, megjithatë versioni i standardizuar i Uthmanit kërkon që kurorëshkelësit të fshikullohen me një qind kamxhikë (24:2).

Shumica dërrmuese e myslimanëve ofendohen fuqishëm nga studiuesit që sugjerojnë Kurani është redaktuar, ndryshuar apo në ndonjë mënyrë është ndryshe nga shpalljet origjinale të Allahut nëpërmjet Muhamedit. Ata besojnë që kopjet e djegura të Kuranëve përmbanin vetëm dallime të vogla dhe kopja standarde, e bekuar nga kalifi Uthman, qe bërë nga ndjekës të devotshëm të Muhamedit që i kishin mësuar përmendësh vargjet me një perfeksion të sigurt.

Atributet e Kuranit

Karakteristikat fizike të Kuranit janë interesante. Është një libër që është pak më i shkurtër se Dhiata e Re krishtere. Kapitujt e saj nuk qenë rregulluar me renditje siç ishin recituar, por u bazuan tek madhësia me kapitujt më të mëdhenj së pari dhe më të shkurtrat në fund. Për këtë arsye, nuk ka kronologji të ngjarjeve apo ideve. Kurani, i publikuar nga klasikët Pengun, përpiqet të korrigjoj duke i rirregulluar kapitujt sipas asaj se kur janë recituar nga Muhamedi.

Të ndjekësh vazhdën e mendimeve brenda një kapitulli është sfiduese. Subjekti brenda kapitullit dhe madje vargu mund të ndryshoj në një temë tjetër pa një tranzicion. Kjo Prandaj një studim tematik sikurse ky në këtë libër është shumë i rëndësishëm.

Kur Muhamedi i recitonte vargjet, ai nuk e përdorte vetën e parë në njëjës sikurse “Unë ju them që duhet të besoni.” Ai fliste sikur të transmetonte mesazhin nga Allahu, nëpërmjet një engjëlli, i cili është dashur të fliste në vetën e parë shumës për shembull: “Ne krijuam botën dhe ne i urdhërojmë njerëzit të besojnë në ty (Muhamed) si profet,”. Myslimanët nuk besojnë që përdorimi i vetës “ne” për Allahun është në kontradiktë me njëshmërinë e Allahut.

Muhamedi fliste arabisht që është gjuha e Kuranit. Madje myslimanët që nuk e kuptojnë gjuhën udhëzohen të mësojnë përmendësh Kuranin në arabisht. Ata e bëjnë këtë sepse besojnë që Kurani ndërpritet së qeni Kuran i vërtet kur përkthehet në ndonjë gjuhë tjetër duke e humbur kuptimin e vërtetë gjatë procesit.

Mësimet e Kuranit

Disa tema përsëriten shpesh në Kuran. Më kryesoret janë urdhërimet për të besuar në njëshmërinë e Allahut se sa në idhujtari dhe në besueshmërinë e Muhamedit si profet i njëjtë me profetët biblik. Në përkrahje të këtyre besimeve, Kurani i përsërit mrekullitë e krijimit, marrëzitë e adhurimit të idhujve, tmerret e Ditës së Gjykimit dhe konfirmimin e supozuar nga Bibla.

Fjala e “supozuar” përdoret në referencë ndaj marrëdhënies së Kuranit me Biblën për arsye të mirë. Kur hebrenjtë dhe të krishterët e kohës dëgjonin referencat e Kuranit ndaj Biblës, ata vunë re dy probleme. Ata gjetën mjaft tregime të çuditshme të portretizuara si ngjarje biblike. Njëri shembull është mbreti Solomon që komunikonte me milingona dhe zogj. Kjo ishte një arsye që Muhamedit i mungonte përkrahja e pritur nga besimet tjera monoteiste. E dyta ishte që teologjia e Kuranit ishte në kundërshti me atë të Biblës. Kurani pohonte të pajtohej me ungjillin e Jezus Krishtit ndërkohë që mohonte Trinitetin, hyjninë e Krishtit dhe shpëtimin nëpërmjet kryqit dhe ringjalljes së Zotit Jezus.

Për t’i bindur lexuesit të besojnë dhe të binden ndaj mësimeve të Kuranit, disa nxitës qenë përsëritur në tekst. Shpërblimet tokësore qenë zgjeruar siç është fitorja në luftë dhe plaçkat e luftës që vijnë nga të luftuari në rrugën e Islamit. Pas vdekjes, janë premtimet e kënaqësive sensuale në kopshtet e parajsës në kontrast me shume tmerre të ferrit.

Ekzistojnë pesë shtylla kryesore të Islamit të cilët myslimanët i theksojnë si të nxjerrura nga Kurani dhe nga librat e tyre historik të shenjtë të quajtur Hadithe. Ato përfshijnë rrëfimin që Allahu është një dhe Muhamedi është profet (Kalima), lutja që drejtohet nga Meka pesë herë në ditë çdo ditë (Salati), dhënia lëmoshë (Zeqati), një muaj agjërimi gjatë orëve të ditës të praktikuar çdo vjet (Ramazani) dhe pelegrinazhi në Mekë së paku një herë në jetën e myslimanit (Haxhi).

Read More

Sabahun se falë – Teravinë e falë – Hoxhë Mazllam Mazllami

Read More

Mirë se vjen RAMAZANI 2015

Read More

Kush është kufiri i bindjes ndaj prindërve.

Kush është kufiri i bindjes ndaj prindërve.

Pyetje:
Jam një djalë i një familjeje që vetëm emrin e ka musliman. Si babai dhe nëna nuk më kanë mësuar asgjë rreth fesë sepse edhe ato vetë nuk dinin asgjë për vete. Babai me nënën shpesh herë flisnin për komshijntë dhe u merrnin me thashetheme. Një ditë u mërzita shumë nga kjo gjë dhe u bërtita të dyve u thashë: “nëse merreni dhe një herë me thashetheme nuk do u vij më në shtëpi” dhe për këtë u betova. Prindërit u zemëruan shumë nga kjo që u bëra.

Një ditë kur unë isha në punë ata kishin ikur fshehurazi në fshat, u ktheva në shtëpi gruaja me fëmijët mbronin prindërit më thonin mua që gabimi ishte i imi. Pyetja që kam për ju është: kush është kufiri i rrespektimit,i bindjes ndaj prindërve dhe nëse prindërit veprojnë diçka të ndaluar vallë fëmija i tyre nuk mund ti këshillojë?

Përgjigje:
Në rradhë të parë duam të theksojmë se rregullat e All-llahut xh.sh të cilët i quajmë (sunnetull-llah) nuk ndryshojnë asnjë herë. Njeriu vjen në këtë botë pa ditur asgjë nga barku i nënës së tij. Vitet e para ky njeri është në një dobësi të plotë, pra nuk arrinë të bëjë asgjë vetë. Nëna e tij atë e rrit me mëshirë, ledhatim e sakrificë. Fëmija kur arrinë moshën e pjekurisë merr forcë dhe fillon të mësojë profesionin që do. E pas një kohe të caktuar martohet dhe formon familjen e tashmë dhe ky quhet baba ose nënë. Ky është sunnetull-llahi që ka ardhur nga Ademi a.s deri tek ne e kështu do shkojë deri në ditën e fundit të jetës së kësaj bote. All-llahu xh.sh në kur’an thotë “All-llahu është Ai që ju krijoi në gjendje të dobët, pastaj pas asaj dobësie ju dha fuqi, e pas fuqisë, dobësi e pleqëri. Ai krijon çka të dojë, Ai është më i dijshmi, më i fuqishmi. (Rrum/54)
Mufessirët (komentuesit e kur’anit) këtë ajet e komentojnë duke thënë se në këtë ajet All-llahu xh.sh ka theksuar periudhat që do kalojë njeriu në të cilat nuk ka asnjë ndryshim dhe nuk do të ketë asnjë herë. 1- Nga hadithet e Pejgamberit a.s e dimë shumë mirë se Pejgamberi a.s ka këshilluar vazhdimisht që të rrespektohen prindërit. (Mexhmuatu’t Tefasir- İst: 1979, Çağrı Yay., V: 5, fq: 53.)
Në një hadith thuhet se një Sahabe (shok) i Pejgamberit a.s donte të shkonte në xhihad (luftë në rrugën e All-llahut xh.sh) por Pejgamberi a.s i thotë mos të shkojë në xhihad por të qëndrojë në shtëpi për ti shërbyer prindërve që i kishte të vjetër. (Sahih-i Buhari- İst: 1401, V: 7, fq: 69, K. Edeb: 3)
Këto urdhëra duhet ti mendojmë mirë. Pas këtyre shpjegimeve le të qëndrojmë pak mbi të drejtat e prindërve. Në Kur’an thuhet: “ Ne njeriun e kemi urdhëruar për (sjellje të mira ndaj) prindërit të vet, sepse nëna e vet atë e barti me mund pas mundi dhe pas dy viteve ia ndau gjinin. (e porositëm) Të jeshë mirënjohës ndaj Meje dhe ndaj dy prindërve tu, pse vetëm tek Unë është kthimi juaj. E nëse ata të dy tentojnë që ti të më përshkruash Mua shok, për çka ti nuk ke kurrfarë fakti, atëherë mos i respekto ata, po në çështjet e jetës së kësaj bote të keshë mirëkuptim ndaj tyre, e ti ndiqe rrugën e atij që është i kthyer kah Unë, mandej kthimi juaj është tek Unë, e Unë do t’ju njoftoj për atë që keni punuar. (Lukman/14-15)
Imam Kurtubiu thotë rrespektimi i prindërve në gjërat të cilat janë të qarta është vaxhib (e domosdoshme). Nëse japin ndo një urdhër që kundërshot urdhërat e All-llahut xh.sh si mos falja e namazit, mos agjërimi i Ramazanit, bërja shirk (të mohuarit e All-llahut ose të bërit shok) etj… atëherë nuk jemi të detyruar ti bindemi. (İmam Kurtubi- El Xhamii Li Ahkami’l Kur’an- Kajro: 1967, V: 14, fq: 64.)
Sipas dijetarëve të jurisprudencës së medh’hebit Hanefi për një që është mbikëqyrës, nëse prindërit janë jo musliman dhe janë të varfër, ky e ka për detyrë tu japë nafaka (pasuri). Këtë e mbështesin në urdhërin e All-llahut xh.sh i cili është i qartë, ku thotë: Me ta kalo në këtë jetë ashtu si të është bërë e qartë. Ky ajet ka zbritur për prindërit të cilët janë jo musliman. Nëse fëmija jeton midis mirësive që i ka dhënë All-llahu xh.sh dhe prindërit e tij jetojnë në varfëri, skamje kjo nuk është një menyrë jetese e qartë në fe. (İmam Merginani- El Hidaje Şerhu Bidajetu’l Mubtedi- Kajro: 1965, V: 2, fq: 46; shih dhe Molla Husrev- Dureri’l Hukkam- İst: 1307, V: 1, fq: 418.).
Në jurisprıdencën Islame bindja është e kufizuar me qartësinë e urdhërave. Pejgamberi a.s thotë: “Nuk ka bindje në krijesa për mos bindje ndaj All-llahut xh.sh. Bindja është vetëm sipas urdhërave të qarta. (İbn-i Kethir-Tefsiru’l Kur’an’il Adhiim- Bejrut: 1969, V: 1, fq: 518.).
Pas këtyre mund të kalojmë tek pyetja që keni drejtuar në letër. Fillimisht do e marrim në dy pika. 1- Ju sipas shkrimit në letër jeni mbikëqyrës i prindërve dhe me këtë keni kujtuar se jeni mbi ta pra urdhërues. Ku All-llahu xh.sh ka urdhëruar që tu shërbejmë pa u thënë edhe “of” (fjalën më të vogël). 2- Prindërit e tu me të vërtetë duke u marrë me gijbet (thashetheme) veprojnë haram (punë të ndaluar) por mos harro se ata nuk të kanë urdhëruar dhe ty të bësh të njëjtën gjë. Këshilla që mund tu jepet prindërve ka një metodë, rregull. Ibni Abidin thotë: Nëse prindërit e njërit bëjnë ndonjë veprim i cili është i ndaluar nga ana e Islamit dhe është i turpshëm fëmija i këshillon me një gojë të ëmbël ata që të mos e veprojnë më, nëse e dëgjojnë ska më mirë por nëse nuk e dëgjojnë atëherë nuk i këshillon përsëri por lutet për ta. (İbn-i Abidin- Reddu’l Muhtar Ale’d Durri’l Muhtar- İst: 1983, V: 8, fq: 311).
Me këtë Ibni Abidin na tregon shumë bukur mënyrën se si mund ti këshillojmë prindërit. Përfundimisht juve mund tu themi që të shkoni pranë prindërve dhe tu kërkoni falje e pastaj të shlyeni keffaretin (agjërimi i tre ditëve) e betimit. Nëse ata kthehen në shtëpi dhe ty të falin kjo është një gjë e mirë për ty. Me dua për njëri-tjetrin.

Read More